با مروری بر اخبار سه دهه اخیر کشور می‌توان تصویر روشنی از اختلاف بین سیاسیون در حوزه رسانه ارائه کرد.

به دستور مسئولان امنیتی و برای حفظ زیرساخت‌های سایبری کشور از حملات دشمن، دسترسی عموم به اینترنت بین‌الملل قطع شده‌است تا دشمن نتواند مردم را از خدمات اینترنت داخلی نظیر تحویل دارو با نسخه الکترونیکی، تماشای فیلم، برگزاری وبینار، خریدهای اینترنتی، آموزش مدارس و دانشگاه‌ها، تاکسی‌های اینترنتی و… محروم کند.

طی سال‌های اخیر، یکی از اصلی‌ترین توجیهات محدودسازی پلتفرم‌های جهانی در کشور، عدم همکاری شرکت‌های خارجی با قوانین داخلی عنوان شده است؛ این که برخی شبکه‌های اجتماعی حاضر نشده‌اند در ایران دفتر رسمی داشته باشند یا به الزامات مورد نظر نهادهای مسئول تن دهند.

دکتر سید ابوالحسن فیروزآبادی، دبیر سابق شورای عالی فضای مجازی و رئیس پیشین مرکز ملی فضای مجازی منتقد سیاست های کنونی اینترنت است

محدودیت اینترنت در زمان بحران، امری کاملا منطقی، عالمانه و مبتنی بر دیدگاه کارشناسی است. اما تجربه سال های اخیر در کشور ما، فضای متفاوتی از این رویه است.

متن حاضر پدیده «اینترنت طبقاتی» را از منظر اندیشمندانی چون آلتوسر و گرامشی تحلیل می‌کند

بررسی نظرات مخاطبان خبرآنلاین در گزارشی که حول محور «اینترنت پرو» منتشر شد، حاکی از آن است که نخبگان جامعه با امتناع اخلاقی از پذیرش تبعیض، منطق تجاری‌سازی امنیت شبکه را به چالش کشیده‌اند. این رصد رسانه‌ای نشان می‌دهد که چگونه تبدیل یک کالای عمومی به امتیازات طبقاتی، سرمایه اجتماعی و معیشت دیجیتال کشور را دچار فرسایش شدید کرده است.

معاونت علمی از خسارت صدها میلیون دلاری به دانشگاه‌ها و شرکت‌های دانش‌بنیان خبر داد؛ ۴۰ شرکت به‌طور کامل تخریب شده‌اند.

تشدید نگرانی‌ها از اختلال اینترنت، امنیت دارایی‌های دیجیتال کاربران را به چالشی جدی تبدیل کرده و تمایل به استفاده از کیف‌پول‌های آفلاین را افزایش داده است.

در ماه‌های اخیر، موضوع رفع انسداد از اینترنت بین‌الملل به یکی از داغ‌ترین مطالبات جامعه ایران تبدیل شده است. در حالی که افکار عمومی در انتظار تحقق وعده‌های انتخاباتی دولت چهاردهم در زمینه آزادی‌های فضای مجازی است، طی هفته‌های اخیر اخباری مبنی بر تشکیل «ستاد ساماندهی و راهبری فضای مجازی» به ریاست محمدرضا عارف، معاون اول رییس‌جمهور، بارقه‌های امیدی را ایجاد کرده است.