«کارآگاه علوی» فصل چهارم دارد؟

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم،‌ «کارآگاه علوی» پس از سال‌ها با فصل سوم به تلویزیون بازگشته است؛ مجموعه‌ای که این‌بار با کارگردانی سیدجمال سیدحاتمی و نویسندگی حسن هدایت، داستان خود را در فضای تاریخی سال 1319 دنبال می‌کند. بهنام تشکر در این فصل نقش کارآگاه علوی را برعهده دارد و احمد نجفی نیز با حضور در سریال، پیوندی میان روایت تازه و خاطره فصل‌های گذشته ایجاد کرده است.

در این میان، بهراد خرازی یکی از بازیگران فصل سوم است که در نقش «رضا دولابی» ظاهر شده؛ خلافکاری قدیمی و چاقوکش که در جریان داستان با اتهام قتل یکی از افسران پرونده روبه‌رو می‌شود، اما به‌تدریج مشخص می‌شود ماجرا پیچیده‌تر از یک اتهام ساده است.

خرازی در گفت‌وگو درباره این نقش، از دشواری بازی در فضای تاریخی، گویش تهران قدیم و شکل‌گیری شخصیت رضا دولابی گفت و درباره ادامه این مجموعه نیز معتقد است اگر قصه ظرفیت داشته باشد، ساخت فصل چهارم دور از ذهن نیست.

رضا دولابی؛ خلافکاری که خودش قربانی یک پرونده می‌شود

درباره نقشی که در «کارآگاه علوی 3» بازی کرده‌اید، بیشتر توضیح می‌دهید؟

من نقش «رضا دولابی» را بازی کرده‌ام؛ یک خلافکار قدیمی تهران و چاقوکش که متهم می‌شود یکی از افسران پرونده را به قتل رسانده است. اما در ادامه مشخص می‌شود ماجرا به این سادگی نیست و نقشه‌هایی برای متهم کردن او وجود داشته است.

برای من جذاب بود که شخصیت در ابتدا با یک تصویر مشخص وارد داستان می‌شود، اما هرچه قصه جلو می‌رود، ابعاد دیگری از او و اتفاقی که برایش افتاده آشکار می‌شود. همین تغییر نگاه مخاطب به شخصیت، یکی از جذابیت‌های نقش بود.

چقدر ایفای نقش یک خلافکار در فضای تاریخی با نقش‌های منفی امروزی تفاوت داشت؟

تفاوتش زیاد است. خود شخصیت یک لات و اوباش و چاقوکش است؛ کسی که خیلی از مسائل برایش اهمیت ندارد و چندان هم به اخلاقیات پایبند نیست. بنابراین باید برای چنین آدمی لحن، رفتار و جهان ذهنی مشخصی پیدا می‌کردم.

از طرف دیگر، داستان در دوره پهلوی اول می‌گذرد و همین مسئله کار را متفاوت می‌کند. زبان محاوره، فرهنگ و مناسبات اجتماعی آن دوره با امروز تفاوت دارد و گویش شخصیت من هم یک تهرانی غلیظ بود. همین موضوع برای من بخشی از چالش نقش محسوب می‌شد.

گویش تهران قدیم؛ بخشی از چالش بازی

کار در یک اثر تاریخی معمولاً چه چیزی را برای بازیگر سخت‌تر می‌کند؟

در آثاری که مربوط به دوره‌های خیلی دور تاریخی هستند، طبیعتاً بازیگر باید درباره تاریخ، فرهنگ و مناسبات آن دوره مطالعه بیشتری داشته باشد؛ چون تصویر مستقیمی از آن دوران نداریم. «کارآگاه علوی» به دوره‌ای مربوط است که به زمان ما نزدیک‌تر است و تصاویر و اطلاعات بیشتری از آن وجود دارد، اما باز هم چالش‌هایی سر جای خودش هست.

نوع دیالوگ گفتن، رفتار آدم‌ها، مناسبات اجتماعی و حتی نوع ادبیاتی که در گفت‌وگوها استفاده می‌شود، باید در بازی دیده شود. اگر بازیگر این تفاوت‌ها را نادیده بگیرد، شخصیت تاریخی ممکن است شبیه یک آدم امروزی به نظر برسد که فقط لباس قدیمی پوشیده است.

چه چیزی باعث شد این نقش را بپذیرید؟

من پیش از این با سیدجمال سیدحاتمی چند پروژه داشته‌ام و میان ما اعتماد متقابلی شکل گرفته است. وقتی پیشنهاد این کار مطرح شد، همین سابقه همکاری در پذیرش نقش تأثیر داشت.

از طرف دیگر، نقش‌های منفی برای من معمولاً جذاب هستند؛ چون بازیگر را با موقعیت‌ها و ویژگی‌های متفاوتی روبه‌رو می‌کنند. در این کار هم علاوه بر منفی بودن شخصیت، فضای تاریخی باعث شد تجربه متفاوتی داشته باشم.

«کارآگاه علوی»؛ نوستالژی در کنار یک روایت تازه

«کارآگاه علوی» پیش از این دو فصل داشته است. آیا نگران نبودید فصل سوم با خاطره فصل‌های قبلی مقایسه شود؟

طبیعی است که این نگرانی وجود داشته باشد. «کارآگاه علوی» متعلق به دوره‌ای از تلویزیون است که هنوز خیلی از مخاطبان آن آثار را به خاطر دارند. بنابراین وقتی قرار است بعد از سال‌ها فصل جدیدی ساخته شود، مقایسه با گذشته اجتناب‌ناپذیر است.

اما چیزی که برای من مهم بود این بود که فصل سوم فقط قرار نباشد همان مسیر قبلی را تکرار کند. به نظرم وقتی قرار است یک مجموعه بعد از سال‌ها برگردد، باید هم ریشه‌های خودش را حفظ کند و هم بتواند قصه و فضای تازه‌ای داشته باشد.

حضور احمد نجفی در این فصل چقدر به این ارتباط کمک کرده است؟

حضور آقای نجفی می‌تواند برای مخاطبی که فصل‌های قبلی را دیده، یادآور همان فضای آشنا باشد. در عین حال، شخصیت جدید کارآگاه علوی هم مسیر خودش را دارد. به نظرم این ترکیب باعث شده مخاطب قدیمی چیزی از خاطره گذشته را از دست ندهد و مخاطب جدید هم بتواند داستان را مستقل از فصل‌های قبلی دنبال کند.

آیا فکر می‌کنید «کارآگاه علوی 3» در کنار وجه پلیسی و معمایی، پیام اجتماعی یا تاریخی مشخصی هم دارد؟

من اساساً فکر نمی‌کنم هر سریالی الزاماً باید تبدیل به کلاس درس شود و حتماً یک پیام مشخص را به مخاطب منتقل کند. اگر مخاطب اثری را ببیند و از داستان و روایت آن رضایت داشته باشد، خودش اتفاق مهمی است.

البته در «کارآگاه علوی» نقدهای اجتماعی و تاریخی هم وجود دارد. داستان در دوره‌ای روایت می‌شود که فساد و زدوبندهایی در بخشی از ساختار پلیس و شهربانی وجود داشته و شخصیت‌ها نیز در همین فضای اجتماعی قرار گرفته‌اند.

بنابراین این مسائل در دل داستان دیده می‌شود، اما به نظرم نباید از یک سریال انتظار داشت که حتماً یک پیام اخلاقی مستقیم به مخاطب ارائه کند.

فصل چهارم «کارآگاه علوی» ساخته می‌شود؟

تلویزیون در سال‌های اخیر به سراغ برخی مجموعه‌های قدیمی رفته است. به نظر شما ادامه دادن این سریال‌ها تا کجا می‌تواند جواب بدهد؟

این مسئله بیش از هر چیز به خود قصه بستگی دارد. در دنیا مجموعه‌هایی ساخته شده‌اند که چندین فصل ادامه پیدا کرده‌اند و مخاطب هم منتظر فصل بعد مانده است. اما اینکه یک سریال تا کجا می‌تواند ادامه پیدا کند، به این بستگی دارد که هنوز حرف و داستانی برای گفتن داشته باشد یا نه.

اگر قرار باشد هر فصل فقط تکرار فصل قبلی باشد، طبیعتاً بعد از مدتی جذابیت خودش را از دست می‌دهد. مهم این است که برای فصل بعدی، داستان تازه‌ای شکل بگیرد و شخصیت‌ها دوباره در موقعیتی قرار بگیرند که برای مخاطب قابل دنبال کردن باشد.

با توجه به همین نگاه، «کارآگاه علوی» را دارای ظرفیت فصل چهارم می‌دانید؟

به نظرم اگر قصه و ایده مناسبی وجود داشته باشد، چرا که نه؟ «کارآگاه علوی» تا اینجا ظرفیت ادامه پیدا کردن داشته است. اگر در آینده هم داستانی وجود داشته باشد که تکراری نباشد و بتواند جهان این شخصیت را گسترش دهد، ساخت فصل چهارم می‌تواند اتفاق قابل بررسی‌ای باشد.

در نهایت این قصه است که تعیین می‌کند یک مجموعه باید تمام شود یا ادامه پیدا کند. اگر داستان هنوز کشش داشته باشد، ادامه دادن یک سریال لزوماً اتفاق بدی نیست؛ به شرط آنکه فصل جدید صرفاً برای ادامه دادن نام یک مجموعه ساخته نشود و حرف تازه‌ای برای روایت داشته باشد.

انتهای پیام/