در شرایطی که جهان به سمت دسترسی ارزان و همگانی حرکت می‌کند، در ایران پدیده «اینترنت پرو» یا دسترسی طبقاتی به رسمیت شناخته شده. این مدل دسترسی که مبتنی بر احراز صلاحیت فنی و حرفه‌ای است، اینترنت را از یک کالای عمومی به یک رانت خاص برای گروه‌های مشخصی در جامعه تبدیل کرده است.

آقای اخوان مدیرعامل همراه اول! شما مسئول این بازار سیاه و اینترنت طبقاتی ننگین هستید، شما بزرگترین اپراتور منطقه را به سطح بزرگترین VPN فروش تنزل دادید.

واکنش کاربران به طرح «اینترنت پرو»، فراتر از یک اعتراض فنی، به بیانیه‌ای علیه تبعیض ساختارمند بدل شده است؛ جایی که مردم این دسته‌بندی را نه‌تنها تیر خلاص بر پیکر کسب‌وکارهای آنلاین، بلکه توهینی آشکار به حقوق اولیه و برابر شهروندی قلمداد می‌کنند.

طبق داده‌های رصدخانه‌ اینترنت، اختلال و قطع کامل دسترسی به شبکه جهانی در ایران اکنون به ۱۴۸۸ ساعت رسیده است.

گزارش تازه نت‌بلاکس اعلام می‌کند که قطع اینترنت در ایران پس از ۱۴۶۴ ساعت، وارد شصت‌ودومین روز پیاپی شده است؛ وضعیتی که علاوه بر پیامدهای اجتماعی و اقتصادی، آموزش و دسترسی به دانش را نیز به‌شدت مختل کرده است.

اینترنت بسیار وسیع است، اما آیا وزن هم دارد؟ و اگر بله، وزن واقعی آن چقدر است؟

تداوم و طولانی‌ شدن محدودیت‌های اینترنت، با وجود موضع‌گیری‌های اصولی وزارت ارتباطات، پیامدهایی بر جای گذاشته و به تشدید بی‌اعتمادی عمومی و تعمیق آسیب‌های گاه جبران‌ناپذیر در اقتصاد دیجیتال کشور منجر شده است.

بررسی داده‌ها و نمودارهای جهانی نشان می‌دهد اینترنت ایران در سال ۲۰۲۶ با وجود ثبت سرعت‌های متوسط، به‌دلیل قطعی‌های گسترده، محدودیت‌های شدید و افت پایداری، در میان ضعیف‌ترین کشورهای جهان از نظر کیفیت واقعی قرار گرفته است.

شهروندان به امید شنیده شدن صدایشان، در پلتفرم کارزار «درخواست اتصال مجدد اینترنت برای همه مردم» را امضا می‌کنند.

انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران در بیانیه‌ای اعلام کرد: «اینترنت آزاد حق همه است و با هر نامی نباید فروخته شود.»