مشکل محیطزیست ایران، کمبود عمل استدرویشعلیپور: داریوش فرضیایی اینبار «عمو پورنگ» نیست
درویشعلیپور از «اکسیر»، بازگشت داریوش فرضیایی و تلاش تلویزیون برای نزدیک شدن به نسل زد میگوید.
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، سریال «اکسیر» آمده است؛ مجموعهای که از یک سو بازگشت داریوش فرضیایی به قاب تلویزیون را پس از مدتها رقم زده و از سوی دیگر تلاش میکند سراغ موضوعات و دغدغههای نسل زد برود؛ نسلی که زبان و جهان متفاوتی دارد و تلویزیون سالهاست به دنبال راهی برای نزدیک شدن به آن است.
هنوز برای قضاوت درباره کیفیت و میزان موفقیت «اکسیر» زود است، اما همین بازگشت و تجربه متفاوت، بهانه خوبی بود تا با احمد درویشعلیپور، کارگردان و تهیهکننده سریال، گفتوگو کنیم؛ کارگردانی که خودش نیز پس از مدتی به تلویزیون بازگشته و اینبار داریوش فرضیایی را از شمایل آشنای «عمو پورنگ» فاصله داده و در قامت یک مرد میانسال، همسر و پدر دو فرزند قرار داده است.
در این گفتوگو از ایده شکلگیری «اکسیر»، تغییر چهره و نقش داریوش فرضیایی، دغدغه نسل جدید و مرز میان کمدی، فانتزی و پیام اجتماعی سریال گفتیم.
احمد درویشعلیپور، تهیهکننده و کارگردان سریال «اکسیر»، درباره شکلگیری ایده این مجموعه اظهار کرد: پس از برگزاری جلسات مقدماتی با مدیران سیمافیلم بهویژه آقای نقویان، مقرر شد مجموعهای برای باکس اصلی سریالهای شبانه تولید کنیم. در ابتدا برنامهریزی بر این اساس بود که سریال برای نوروز آماده شود؛ به همین دلیل فضای قصه و اتمسفر بصری آن نیز حالوهوایی نوروزی و سرشار از رنگ و زندگی پیدا کرد.
وی ادامه داد: ایده محوری «اکسیر» از یکی از مسائل مهم زندگی امروز ما شکل گرفت؛ اتلاف وقتی که بسیاری از ما، گاهی حتی به شکلی ناخودآگاه، گرفتار آن هستیم. این سریال میخواهد تلنگری بزند تا قدر زمان، عمر و لحظههایی را که سپری میکنیم بیشتر بدانیم. همه ما ضربالمثل «وقت طلاست» را شنیدهایم، اما «اکسیر» میگوید زمان و عمر حتی از طلا نیز ارزشمندتر و در حقیقت بیقیمت است.
کارگردان «اکسیر» درباره انتخاب یک ساختار کمدی و فانتزی برای بیان این مفهوم جدی توضیح داد: همیشه معتقد بودهام هر اندازه مردم خودشان و مسائل زندگیشان را در یک اثر نمایشی ببینند، بیشتر با آن همذاتپنداری میکنند. تفاوتی هم ندارد که آن اثر سینمایی، تلویزیونی یا نمایشی روی صحنه تئاتر باشد. وقتی مخاطب با مسئلهای مواجه شود که خودش نیز در زندگی روزمره با آن درگیر است، راحتتر وارد جهان داستان خواهد شد.
درویشعلیپور افزود: میل به جوان ماندن امروز به یکی از موضوعات ملموس جامعه تبدیل شده است. بسیاری از افراد برای جوانتر به نظر رسیدن، زمان و هزینه زیادی صرف جراحیهای زیبایی یا روشهای مختلف دیگر میکنند و گاهی نیز با عوارض آن روبهرو میشوند. تقریباً همه ما نمونههایی از این مسئله را میان اعضای خانواده یا اطرافیان خود دیدهایم. بنابراین موضوعی که «اکسیر» به آن میپردازد، از دل زندگی امروز مردم بیرون آمده و برای مخاطب قابل لمس است.
وی درباره پرداخت غیرمستقیم پیام سریال بیان کرد: وقتی سوژه از یک مسئله واقعی و روزمره شکل گرفته باشد، لایههای معنایی قصه نیز طبیعیتر به مخاطب منتقل میشوند. تلاش ما این بود که مفهوم ارزش عمر و زمان در دل موقعیتهای داستانی، طنز و فانتزی شکل بگیرد و سریال به سمت بیان مستقیم و شعاری حرکت نکند.
کارگردان «اکسیر» با اشاره به نقش داریوش فرضیایی در شکلگیری این پروژه گفت: داریوش فرضیایی بیش از دو دهه است که در میان خانوادههای ایرانی محبوبیت دارد و میتوان او را یک چهره بیننسلی دانست. کودکانی که سالها قبل مخاطب برنامههای او بودند، امروز خودشان پدر و مادر شدهاند. به همین دلیل او توانایی برقراری ارتباط با طیف گستردهای از مخاطبان، از کودکان و نوجوانان تا والدین را دارد.
درویشعلیپور درباره تفاوت نقش «پیروز» با تصویر آشنای فرضیایی توضیح داد: در «اکسیر» برای نخستینبار داریوش فرضیایی را به سن میانسالی بردیم. با همراهی شهرام خلج در بخش چهرهپردازی، ظاهر متفاوتی برای او طراحی شد و در داستان نیز خانوادهای دارد که شامل همسر و دو فرزند از دو نسل متفاوت است. پسر بزرگتر تا حدودی آرامتر و سربهراهتر است، اما دختر خانواده کنشگری بیشتری دارد و دائماً به دنبال یافتن پاسخ پرسشهایش است. نوع مواجهه پیروز با هر یک از این فرزندان نیز متفاوت است.
وی افزود: قرار گرفتن در جایگاه یک مرد میانسال، همسر و پدر، تجربهای تازه در کارنامه داریوش فرضیایی محسوب میشود. البته ما سالهاست در عرصههای مختلف با یکدیگر همکاری میکنیم و اساساً طرح اولیه مجموعه نیز با توجه به ظرفیتها و تواناییهای او شکل گرفت. در اتاق فکر پروژه، من، محمد درویشعلیپور بهعنوان نویسنده و داریوش فرضیایی حضور داشتیم و از ابتدا درباره مسیر قصه و شیوه اجرای آن با یکدیگر گفتوگو میکردیم.
این کارگردان درباره مرز میان فانتزی و اغراق در «اکسیر» گفت: در ساخت کمدی همیشه به یک اصل ساده اعتقاد دارم و آن «اندازه نگه داشتن» است. حتی شیرینی اگر بیش از اندازه باشد، نتیجه معکوس میدهد و مخاطب را پس میزند. ایدههای فانتزی آثار من همواره از یک منطق درونی برخوردارند و چرایی وقوع اتفاقات در جهان داستان مشخص است.
درویشعلیپور در پایان خاطرنشان کرد: وقتی عناصر فانتزی از منطق داستانی برخوردار باشند، مخاطب آنها را میپذیرد و اثر از لودگی یا اغراق بیدلیل فاصله میگیرد. تلاش کردیم «اکسیر» سریالی شیرین، جذاب و سرگرمکننده باشد، اما در پس این سرگرمی، مخاطب را به فکر کردن درباره زمان، جوانی و ارزش لحظههای زندگی دعوت کند.
انتهای پیام/
دیدگاهتان را بنویسید