اشیا آیینی شامل ، آویزهای ماسک برنزی، نقوش ببر و یراق برنزی اسب‌ با قدمت ۲۵۰۰ یال در جنوب اورال کشف شد.

«کلاه آفتاب‌گیر رومی»، یک کلاه لبه‌دار ۱۶۰۰ ساله‌ بسیار نادر است که شاید توسط یک سرباز رومی در برابر طوفان‌های شن مصر استفاده می‌شد .

در برابر شما دستبند زرینی قرار دارد که در دوران شکوه امپراتوری هخامنشی، میان سده‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد ساخته شده‌اند. این دو دستبند باشکوه احتمالاً بخشی از یک مجموعه بوده‌اند و همراه با گردنبندی مشابه به کار می‌رفته‌اند.

قزاقستان شاهد یکی از پربارترین سال‌های باستان‌شناسی در دهه‌های اخیر است و در مرکز این جنب‌وجوش علمی، گورستان «داویل‌بای» در منطقه ژتی‌سو قرار دارد.

جواهرساز این دستبند، اردک‌ها را به‌عنوان نقش‌های انتهایی برگزیده و آن‌ها را با حلقه‌ای نسبتاً سنگین و قابل گشودن ترکیب کرده است. اردک‌ها به‌طور جداگانه ساخته شده‌اند و تمامی پرها و چشم‌ها در اصل با تزیینات موزاییکی (اینله) مشخص می‌شده‌اند. منقارهای اردک‌ها باقی نمانده است. پرندگان بر یک حلقه‌ی لوله‌ای و ضخیم واحد نصب شده‌اند که در محل اتصال میان اردک‌ها در گذشته دارای تزیینات رنگین بوده است. استفاده از اینله‌های رنگی برای جزئیات پرها، نشانه‌ای از گرایش‌های مصری‌مآب در صنعتگری هخامنشی است. هرچند می‌دانیم «شاهان بزرگ» از صنعتگران مصری بهره می‌برده‌اند، اما به‌کارگیری این تکنیک الزاماً به معنای مصری بودن جواهرساز نیست، زیرا این شیوه به‌طور گسترده در آثار کاملاً هخامنشی نیز دیده می‌شود.

مدت‌ها پیش از آن‌که اعداد بر لوح‌های گِلی نوشته شوند یا محاسبات به خط میخی ثبت گردد، جوامع کشاورزیِ نخستین در خاور نزدیک، در حال اندیشیدن ریاضی بودند—با بهره‌گیری از گل‌ها، تقارن، و سفالینه‌های نقاشی‌شده به‌عنوان رسانهٔ خود.

ابوالحسن اتابکی باستان شناس و دکتری تاریخ از کشف کتیبه‌ای خبر داد که به «روزشمار یکی از جشن‌های ساسانیان» در صخره‌های دشت مرودشت حکایت دارد.

باستان‌شناسان در انگلستان مجموعه‌ای غنی از آویزهای طلایی و نگین‌دار متعلق به ۱٬۴۰۰ سال پیش را کشف کرده‌اند که به‌نظر می‌رسد به‌صورت آیینی در خاک دفن شده‌اند.