تولیدکنندگان نوشت‌افزار در برزخ میان حضوری یا مجازی شدن مدارس

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، چرخه‌ حیات صنعت نوشت‌افزار در ایران، وابستگی ناگسستنی به تقویم آموزشی دارد و ماه‌های منتهی به مهرماه، نقطه‌ اوج فعالیت تولیدکنندگان این حوزه و بازگشت سرمایه برای آنهاست.

تعطیلی مدارس یا تغییرات غیرمنتظره در شیوه آموزش، نه تنها تقاضای فصلی را به شکلی ناگهانی از بین می‌برد، بلکه شوک انباشت کالا را نیز به همراه خواهد داشت؛ امری که در کنار هزینه‌های جاری تولید که رو به افزایش است، بر تولیدکننده تحمیل شده و سرمایه تولیدکننده را به جای تولید، به سمت صرف هزینه‌های جانبی کند. 

از سوی دیگر، تغییر در تقویم آموزشی کفه رقابت را به سمت رقبای خارجی سنگین کرده و قدرت رقابت تولیدکنندگان داخلی در برابر رقبای خارجی را کم می‌کند. کاهش تقاضا، توان سرمایه‌گذاری تولیدکننده داخلی را برای ارتقای کیفی و کمی محصولات کم و عرصه را برای توزیع اقلام خارجی و حتی بی‌کیفیت باز می‌کند. 

تولیدکنندگان نوشت‌افزار ایرانی در دوران کرونا با چنین تجربه‌ تلخی مواجه شدند. مجازی شدن مدارس، توان تولید را طوری از فعالان بازار گرفت که برخی از تولیدکنندگان در آن ایام یا میزان تولید خود را به شکل چشم‌گیری کاهش دادند و یا مجبور به تعدیل نیرو و یا تعطیلی کارگاه شدند.

جمعی از تولیدکنندگان در گفت‌وگو با تسنیم، عنوان می‌کنند که الان نیز در برزخ میان مجازی یا حضوری بودن مدارس قرار دارند. هرچند مسئولان آموزش و پرورش عنوان کرده‌اند که مدارس به صورت حضوری خواهد بود، اما تولیدکنندگان با توجه به تجربه یکی دو سال گذشته و تداوم مسائلی مانند جنگ و انرژی، عنوان می‌کنند که این موضوعات بر میزان تقاضا در بازار تأثیرگذار خواهد بود‌.

مجید اکبری، مدیر شرکت آوا پیک تحریر ایرانیان، در گفت‌وگو با تسنیم، ضمن اشاره به این موضوع گفت: مشکل اصلی تولیدکننده امروز، عدم قطعیت درباره بازگشایی مدارس است که که اگر به تعویق بیفتد، برای تولیدکنندگان از نظر سرمایه در گردش مشکلاتی را ایجاد خواهد کرد. 

او با اشاره به اینکه این‌روزها فصل تولید نوشت‌افزار است، اما تولیدکننده از جهت تامین مواد اولیه و خرید این مواد با وجود نوسان قیمت، با چالش‌هایی روبروست، یادآور شد: نوشت‌افزار ایرانی در یک دهه گذشته توانسته با وجود موانع متعدد، کیفیت خود را ارتقا بخشد؛ به‌طوری که در برخی از اقلام کیفیت محصولات به درجه‌ای رسیده که قابل رقابت با کالای خارجی مانند کالای ساخت چین، هند و ترکیه است. 

به گفته این فعال صنعت نوشت‌افزار؛ رسیدن نوشت‌افزار ایرانی به این جایگاه حکایت از رقابت مثبت در بازار است. هرچند به نظرم در برخی از اقلام مانند محصولات نوشتاری(مثل اتود) ما در زمینه کمیت ضعف‌هایی داریم. با وجود این، از منظر ساختار کلی، محصولات از کیفیت خوبی برخوردارند و حتی قابل صادرات هستند.

نوشت‌افزار ایرانی توانست در یک دهه گذشته سهم خود از بازار داخلی را از 10 درصد به 60 درصد ارتقا دهد؛ جهشی که برای تولیدکنندگان این حوزه چندان ساده به دست نیامد. حالا اما تولیدکنندگان در دوراهی بین برگزاری حضوری یا مجازی مدارس، چشم امید به بازاری را دارند که برای تأمین آن از ماه‌ها پیش دست به کار شده‌اند.

انتهای پیام/