دعای مختصر و ژرف برای روز عرفه که میراث انبیاست

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، روز عرفه روزی بزرگ و سرشار از رحمت، معرفت و مناجات با خداوند متعال است؛ روزی که بندگان بیش از هر زمان دیگر به خودشناسی، خداشناسی و بازگشت به درگاه پروردگار دعوت می‌شوند. عرفه فرصتی است برای تأمل در نعمت‌های الهی، اعتراف به کوتاهی‌های خویش، و آغاز دوباره‌ای از مسیر بندگی و عبودیت. در این روز، دل‌ها نرم‌تر و زبان‌ها آماده‌تر برای دعا و تضرع‌اند.

در میان دعاهایی که برای این روز از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله و اهل‌بیت علیهم‌السلام نقل شده، دعایی کوتاه اما بسیار ژرف و پربار از امام صادق علیه‌السلام در کتاب من لا یحضره الفقیه آمده است. شیخ صدوق نقل می‌کند که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمودند: «آیا دعای روز عرفه را به تو یاد ندهم که دعای انبیای پیش از من است؟» و سپس این ذکر شریف را تعلیم دادند.

متن دعا:

لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ لَهُ الْمُلْکُ وَ لَهُ الْحَمْدُ یُحْیِی وَ یُمِیتُ وَ هُوَ حَیٌّ لَایَمُوتُ بِیَدِهِ الْخَیْرُ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ
اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ کَالَّذِی تَقُولُ وَ خَیْراً مِمَّا نَقُولُ وَ فَوْقَ مَا یَقُولُ الْقَائِلُونَ
اللَّهُمَّ لَکَ صَلاتِی وَ نُسُکِی وَ مَحْیایَ وَ مَماتِی وَ لَکَ بَرَاءَتِی وَ بِکَ حَوْلِی وَ مِنْکَ قُوَّتِی
اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ الْفَقْرِ وَ مِنْ وَسَاوِسِ الصُّدُورِ وَ مِنْ شَتَاتِ الْأَمْرِ وَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ
اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ خَیْرَ الرِّیَاحِ وَ أَعُوذُ بِکَ مِنْ شَرِّ مَا تَجِیءُ بِهِ الرِّیَاحُ وَ أَسْأَلُکَ خَیْرَ اللَّیْلِ وَ خَیْرَ النَّهَارِ
اللَّهُمَّ اجْعَلْ فِی قَلْبِی نُوراً وَ فِی سَمْعِی وَ بَصَرِی نُوراً وَ لَحْمِی وَ دَمِی وَ عِظَامِی وَ عُرُوقِی وَ مَقْعَدِی وَ مَقَامِی وَ مَدْخَلِی وَ مَخْرَجِی نُوراً وَ أَعْظِمْ لِی نُوراً یَا رَبِّ یَوْمَ أَلْقَاکَ إِنَّکَ عَلى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ.

هیچ معبودی جز خداوند یگانه نیست؛ همان که شریکی برای او نیست، فرمانروایی و ستایش تنها از آنِ اوست، زنده می‌کند و می‌میراند و او زنده‌ای است که هرگز نمی‌میرد، خیر و نیکی به‌دست اوست و او بر هر چیزی تواناست.
خدایا، ستایش برای توست؛ آن‌گونه که خود می‌گویی، و برتر از آنچه ما می‌گوییم، و فراتر از آنچه ستایشگران وصف می‌کنند.
خدایا، نماز و عبادت من، زندگی و مرگ من برای توست؛ بی‌زاری و بیزاری‌جستن من برای توست؛ جنبش و توانم از تو و به‌وسیله توست.
خدایا، من به تو پناه می‌برم از فقر، از وسوسه‌های دل‌ها، از پراکندگی و آشفتگی کارها، و از عذاب قبر.

خدایا، از تو خیر و برکت بادها را می‌خواهم و به تو پناه می‌برم از شرّ آنچه بادها با خود می‌آورند، و از تو خیر شب و خیر روز را درخواست می‌کنم. خدایا، در قلبم نوری قرار ده، و در گوش و چشمم نوری، و در گوشت و خون و استخوان‌ها و رگ‌هایم نوری، و در نشستن و برخاستنم، و در ورود و خروجم نوری قرار ده، و نور مرا بزرگ و افزون گردان، ای پروردگار من، در روزی که تو را ملاقات می‌کنم؛ همانا تو بر هر چیزی توانایی (من لایحضره الفقیه، ج‏2، ص543)

انتهای پیام/