مظلومیت این عکس را چطور میتوان توجیه کرد؟آرام ترین جای دنیا برای کیارستمی، هدف موشک های امریکا و اسرائیل شد
خانهای که روزگاری آرامترین جای دنیا برای عباس کیارستمی بود، حالا هدفِ موشکهای امریکا و اسرائیل شد.
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در روزهای گذشته و در حملات وحشیانه امریکا و اسرائیل به خاک کشورمان، یکی از جاهایی که آسیب دید، خانه عباس کیارستمی بود. در همان ساعات اولیه پس از این اتفاق، پسرِ عباس کیارستمی در پیامی به این اتفاق واکنش نشان داد.
حالا هم اسماعیل بقائی سخنگوی وزارت امور خارجه در این باره نوشته است: «عباس کیارستمی، کارگردان نامآشنای ایرانی و برنده جایزه نخل طلایی جشنواره فیلم کن 1997 به خاطر فیلم طعم گیلاس را به خاطر دارید؟
حتی منزل او هم از اصابت بمبهای متجاوزان آمریکایی-اسرائیلی در امان نماند. آیا منزل کیارستمی هم بخشی از «تهدید قریبالوقوع» علیه آمریکا بوده است؟!
واقعیت این است که تجاوز نظامی آمریکا/اسرائیل علیه ایران، فقط جنگ علیه یک کشور و سرزمین نیست بلکه جنگی است بر ضد یک فرهنگ، تمدن و هویت ریشه دار. اما ایران با اتکا بر همین ریشهها دشمنانش را زمینگیر خواهد کرد.»
پیشتر هم احمد کیارسمتی فرزندِ عباس کیارستمی بعد از تخریب منزل پدریاش در حمله هوایی آمریکا و اسراییل به تهران نوشته بود:
«من – ٧سالم بود که به این خانه رفتیم فقط چندماه قبل از «پیروزى انقلاب خانه اى که پدرم همیشه مى کَفت برایش آرام ترین جاى دنیاست. همان اوائل، شبى مهمان داشتیم. من قرار بود طبقه بالا خواب باشم ولى صداها بلند بود و من خوابم نمى برد. یواشکی در راه پله نشسته بودم و به حرف هاى بزرگترها گوش مى دادم. یکى از آنها فریاد مى زد و به پدرم مى کَفت تو بی غیرتى چرا؟ چون برعکس همه این دوستان پدرم هیچوقت حاضر نشد در تظاهرات آن سالها شرکت کند.»
او خطاب به برخى فارسى زبانانى که در خارج از ایران زندگى مى کنند نوشته: «اگر در این مدت به هر شکلى از کلمه بچه هایمان استفاده کرده اید ولى همه این سالها یکى از این بچه هایتان را به مدرسه نفرستاده اید! اگر در این مدت با قدرت هرچه تمام گفتهاید “دوباره مى سازمت ایران” ولى تابه حال زحمت مشارکت در ساخت مدرسه یا بیمارستان یا هرجاى دیکَرى را به خودتان ندادهاید! اکَر گفتهاید بناها در برابر جان آدمها ارزشى ندارند، ولى بعد کشته شدن انسانهاى بى گناه را با هر دلیلى توجیح کردهاید! اگر قاتلین مسافران هواپیما و مردم بى گناه در خیابان و دختران دبستانى برایتان فرقى دارد.
اکر فرهنگ برایتان فقط چهارشنبه سورى و چگونه نوشتن نوروز به انکَلیسى است! اکر مشارکتتان در تغییر و بهبود اوضاع فقط از راه دور و احیاناً زیر پرچم دیکَرى بوده! اکر جنگ با ایران فقط در فیلم “300” خونتان را به جوش مى آورد؛ اکَر تغییر اسم خلیج فارس رگ گردتان را بیرون مىآورد ولى تهدید تغییر مرزها برایتان توجیه دارد؛ اگر قدرت فکرکردن و مسئولیت حرفهاتان را رهبر یا شاه یا هر شخص دیکَرى تفویض کردهاید؛ شما انقلابیون من را در زمره بىغیرتان بدانید. من هنوز همان آدمم که نه “مرگ بر” مىکَوید نه “درود بر” ولى دلیلى براى نشستن کنار شما هم ندارم.»
انتهای پیام/
دیدگاهتان را بنویسید