از آری در صندوق تا لبیک در سنگر

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در حافظه‌ی جمعی یک ملت، همه‌ی روزها هم‌وزن نیستند و برخی روزها  صرفاً برگ‌هایی از تقویم‌اند که ورق می‌خورند و به بایگانی تاریخ می‌پیوندند اما ایامی نیز وجود دارند که به مثابه‌ی شناسنامه‌ی هویت یک ملت عمل می‌کنند و این ایام از زمان خود فراتر رفته و در هر مقطع سرنوشت‌ساز معنایی تازه و عمقی بیشتر می‌یابند و یوم‌الله 12 فروردین بی‌تردید در زمره‌ی چنین روزهایی است، روزی که نه یک خاطره‌ی دور بلکه یک حقیقت زنده و جاری در کالبد ایران امروز است.

12 فروردین امسال روایتی دیگرگونه دارد. این روز دیگر تنها سالگرد یک همه‌پرسی باشکوه برای بنیان‌گذاریِ یک نظام سیاسی نوین نیست بلکه امسال این تاریخ، پژواک مقاومت، صلابت و تجدید میثاقی است که در کوره‌ی گداخته‌ی حوادث اخیر و در بحبوحه‌ی جنگ تحمیلی رمضان معنایی دوباره یافته است. آن نهال جوانی که در بهار سال 1358 با رأی قاطع و ایمان عمیق مردم کاشته شد امروز و پس از گذر از طوفان‌های سهمگین به درختی تنومند و ریشه‌دار بدل گشته که صلابتش در آوردگاه اخیر  بار دیگر به آزمون گذاشته شد و سربلند بیرون آمد. تهاجم بی‌امان مستکبران و همزمان داغ جانسوز و ثلمه‌ی عظیم فقدان رهبر شهید بر اساس تمام معادلات مادی و محاسبات رایج در دانش سیاسی می‌توانست هر ساختاری را تا مرز فروپاشی پیش ببرد. منطق دنیای مدرن حکم می‌کند که تلاقی یک جنگ تمام‌عیار با خلأ رهبری  مترادف با گسست شیرازه‌ی ملی و آغازِهرج‌ و مرج است اما آن­چه در این سرزمین به وقوع پیوست ابطال تمام این فرمول‌های از پیش نوشته شده بود. ملت ایران در این بزنگاه تاریخی نه تنها در دو راهی جمهوریت و اسلامیت دچار تردید و سرگردانی نشد بلکه این دو بال هویت خویش را محکم‌تر از همیشه به آغوش کشید. اینجاست که راز 12 فروردین آشکار می‌شود؛ جمهوری اسلامی تنها یک قرارداد اجتماعی یا یک ساختار حقوقی و سیاسی نیست و این نظام یک حقیقت زنده و پویاست که ریشه‌هایش نه در خاک که در ایمان و باورهای این مردم تنیده شده است.

اگر در آن بهار تاریخی پدران ما با جوهر آبی بر شناسنامه‌ها به این نظام مقدس آری گفتند نسل امروز در میانه آتش و خون آن آری را با معنایی عمیق‌تر تمدید و تفسیر کرد. پایداری پولادین در برابر تجاوز دشمن و بیعت آگاهانه و بهنگام با رهبر جدید انقلاب اسلامی همان آری بود که این بار نه در آرامش حوزه‌های رأی‌گیری که در غوغای جبهه‌ها و در سکوت سنگین شب‌های قدر با صدایی رساتر فریاد زده شد.

این بیعت دوباره در دل بحران باشکوه‌ترین تفسیر عملی از انتخاب سال 58 است. این رخداد عظیم نشان داد که رأی آن روز  تصمیمی برآمده از هیجانات زودگذر یک انقلاب نبود بلکه سرآغاز یک میثاق ابدی میان امت و امامت بود، پیمانی که با خون بهترین فرزندان این آب‌وخاک از ابتدای انقلاب تا همین روزهای نبرد رمضان مهر و امضا شده است و رهبر شهید انقلاب با شهادتش حقانیت این مسیر را گواهی داد و رهبر جدید با درایت و صلابتش بیرق این راه را استوارتر از گذشته به دوش گرفت.

امروز 12 فروردین یادآور این حقیقت انکارناپذیر است که این نظام ثمره‌ی خون‌های پاکی است که شجره‌ی طیبه‌ی انقلاب را آبیاری کرده‌اند. این خیمه‌ی استوار، ستون‌هایش از جنس ایثار و شهادت است و طناب‌هایش به اراده‌ی ملتی گره خورده که نشان داده است هیچ تهاجم و توطئه‌ای هرچقدر هم سهمگین قادر به لرزاندن پایه‌های آن نیست. آن­چه دشمنان در محاسبات خود نمی‌گنجانند همین عنصر معنویت و پیوند قلبی مردم با آرمان‌هایشان است؛ رازی که بقای این نظام را در سخت‌ترین شرایط تضمین کرده است.

عید بزرگ جمهوری اسلامی امسال بیش از هر زمان دیگری رنگ و بوی حماسه، مقاومت و وفاداری به خود گرفته است. این روز فرخنده در سایه‌ی ایمان و نصرت حتمی الهی بر تمام ملت قهرمان ایران از رزمندگان غیور در خطوط مقدم تا مردمان صبور و بصیری که قلب تپنده‌ی این سرزمین‌اند مبارک و خجسته باد  این هم‌آوایی شکوهمند انتخاب و مقاومت بی‌تردید بشارت‌دهنده‌ی فصلی نو از عزت و اقتدار برای ایران اسلامی است.

انتهای پیام/