حمله به تاسیسات آبی؛ ابزار جنگی جهت فشار حداکثری  بر جمعیت غیرنظامی

یادداشت مهمان- صدیقه آوج دکترای حقوق بین‌الملل- محسن قائمی خرق عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی: پس از سلسله نقض های گسترده حقوق بین الملل، حقوق بشر و بشردوستانه توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی در تجاوز به تمامیت ارضی ج.ا.ایران، شاهد هدف قرار گرفتن تاسیسات آب شیرین کن در جنوب کشور هستیم.

به موجب بند ۲ ماده‌ی ۵۴ پروتکل اول الحاقی کنوانسیون‌های ژنو ۱۹۷۷ در مورد حمایت از قربانیان مخاصمات مسلحانه‌ی بین‌المللی؛ از بین بردن اقلام ضروری برای بقای افراد غیرنظامی مانند تأسیسات آب آشامیدنی و منابع و تجهیزات آب‌رسانی، ممنوع اعلام شده است. علاوه بر این، انجمن حقوق بین‌الملل در قوانین مادرید ۱۹۷۶ در خصوص حفاظت از منابع و تأسیسات آبی در زمان مخاصمات مسلحانه توجه ویژه داشته است.

با این وصف، اقدام تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی و آمریکا را می توان به عنوان یک استراتژی بالقوه ارزیابی نمود. چراکه مخاصمه برخلاف صلح که کمبود و بحران آب را به تدریج گسترش می‌دهد، باعث تشدید بحران به لحاظ دامنه، مدت زمان و نیز تهدید وضع موجود (Statute quo) می گردد. مضافا اینکه از عواقب استفاده از زیرساخت‌های آب به‌ عنوان هدف در مخاصمات مسلحانه، جابجایی اجباری غیرنظامیان است. همان استراتژی که داعش در عراق و سوریه آن را اجرایی نمود.

بنابراین اگر هدف همه قوانین و مقررات حقوق مخاصمات مسلحانه را حفظ و بقای انسان‌ها و به‌ویژه غیرنظامیان و کاهش آلام و رنج‌های انسانی و رساندن آن به حداقل بدانیم، این مقررات و قوانین بر یک تفکیک و تبعیض آشکار بین نظامیان و غیرنظامیان استوار است. اما حفظ آب، استثنایی بر اصل تفکیک و تبعیض بوده و به‌طور شگفت‌انگیزی حیات نظامیان و غیرنظامیان را نشانه رفته و بر برابری انسان‌ها به‌طور مطلق استوار می باشد. بنابراین حمله عمدی به تأسیسات آب، زمانی که هدف نظامی نباشند، در مخاصمات جاری توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی طبق بند ۲ (۲) (۲) ماده ۸ اساسنامه دیوان بین‌المللی کیفری در زمره جنایات جنگی است.

شایان ذکر است که حمله به تاسیسات آب شیرین کن قشم، از پایگاه آمریکایی جفیر بحرین صورت گرفت، لذا سپاه پاسداران در اقدامی متقابل، بخشی از تاسیسات آب شیرین کن بحرین را هدف قرار داد.