مصریان ۵۳۰۰ سال پیش از مته های فنری استفاده می کردند

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که مصریان خیلی زودتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، از یک ابزار حفاری مکانیکی پیشرفته استفاده می‌کردند.

مجله اینترنتی باستان شناس : باستان شناسان یک شیء کوچک از آلیاژ مس را که یک قرن پیش از مقبره‌ای در بداری، مصر علیا کشف شده بود، دوباره بررسی کردند و تشخیص دادند که این شیء، قدیمی‌ترین مته فلزی دوار شناسایی شده از مصر باستان است که قدمت آن به دوره پیش از سلسله (اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد) قبل از دوران فراعنه می‌رسد. این مطالعه در مجله Egypt and the Levant منتشر شده است.

این اثر باستانی که در موزه باستان‌شناسی و مردم‌شناسی دانشگاه کمبریج قرار دارد، در قبر شماره ۳۹۳۲، محل دفن یک مرد بالغ، پیدا شد.

این شیء باستانی که تنها ۶۳ میلی‌متر طول و تقریباً ۱.۵ گرم وزن دارد، در اولین انتشار خود در دهه ۱۹۲۰ به عنوان «یک درفش مسی کوچک با یک تسمه چرمی کوچک پیچیده شده به دور آن» توصیف شد. این یادداشت کوتاه به راحتی نادیده گرفته شد و این شیء برای دهه‌ها توجه کمی را به خود جلب کرد.

با این حال، محققان در بررسی‌های خود دریافتند که این ابزار دارای علائم سایش مشخصی است که با سوراخکاری سازگار است: خطوط ریز، لبه‌های گرد و انحنای جزئی در نوک ابزار. همه این ویژگی‌ها به جای فرو رفتن ساده در سطح، به یک حرکت چرخشی اشاره دارند.

این مطالعه همچنین شش پیچش از یک تسمه چرمی بسیار ظریف را شرح می‌دهد. محققان معتقدند که این بقایای یک طناب فنری است که یک دریل فنری را به کار می‌انداخت. یک دریل فنری را می‌توان معادل باستانی دریل دستی امروزی دانست: طنابی که دور یک دسته پیچیده شده بود توسط یک فنر به جلو و عقب حرکت می‌کرد و باعث چرخش سریع دسته می‌شد.

دکتر مارتین اودلر، نویسنده اصلی این مطالعه، اظهار داشت: «مصریان باستان به خاطر معابد سنگی، مقبره‌های نقاشی‌شده و جواهرات خیره‌کننده‌شان مشهور هستند. اما در پشت این دستاوردها، فناوری‌های کاربردی و روزمره‌ای وجود داشت که به ندرت در اسناد باستان‌شناسی حفظ شده‌اند. یکی از مهم‌ترین این فناوری‌ها مته بود. با آن، آنها چوب، سنگ و مهره‌ها را سوراخ می‌کردند و این امر انجام همه کارها را از ساخت مبلمان گرفته تا اشیاء زینتی ممکن می‌ساخت.»

«این تجزیه و تحلیل مجدد شواهد محکمی ارائه داد مبنی بر اینکه شیء مورد نظر به عنوان یک مته فنری استفاده می‌شده است. این روش، حرکت حفاری بسیار سریع‌تر و کنترل‌شده‌تری نسبت به استفاده از ابزاری شبیه درفش با فشار دادن و چرخاندن آن با دست ایجاد می‌کرد. این نشان می‌دهد که صنعتگران مصری بیش از دو هزار سال قبل از برخی از بهترین مجموعه‌های مته حفظ شده، بر یک تکنیک حفاری چرخشی قابل اعتماد تسلط داشته‌اند.»

مته‌های فنری از دوره‌های بعدی تاریخ مصر به خوبی شناخته شده‌اند. نمونه‌هایی از پادشاهی جدید، به ویژه آن‌هایی که مربوط به اواسط تا اواخر هزاره دوم پیش از میلاد هستند، تا به امروز باقی مانده‌اند. علاوه بر این، صحنه‌هایی که صنعتگران را در حال سوراخ کردن مهره‌ها و چوب نشان می‌دهند، در مقبره‌های گورستان تبس، در غرب لوکسور امروزی، یافت شده‌اند.

با استفاده از فناوری فلورسانس پرتو ایکس قابل حمل (pXRF) برای تجزیه و تحلیل شیمیایی، تیم تحقیقاتی تشخیص داد که مته از یک آلیاژ مس غیرمعمول ساخته شده است.

یری کموشک، یکی از نویسندگان این پژوهش، اظهار داشت: «این مته حاوی آرسنیک و نیکل است؛ همچنین مقادیر قابل توجهی سرب و نقره نیز در آن وجود دارد. چنین ترکیبی منجر به فلزی می‌شود که در مقایسه با مس استاندارد، سخت‌تر و از نظر بصری متمایزتر است. وجود نقره و سرب ممکن است نشان‌دهنده ترجیحات آگاهانه آلیاژ و احتمالاً شبکه‌هایی از مواد یا اطلاعات باشد که مصر را در هزاره چهارم پیش از میلاد به جهان وسیع‌تر مدیترانه شرقی متصل می‌کرد.»

این مطالعه، که مربوط به پروژه EgyptToolWear است، همچنین تأکید می‌کند که مجموعه‌های موزه هنوز هم می‌توانند اکتشافات بزرگی ارائه دهند. یک شیء کوچک که مدت‌ها پیش کاوش شده و با یک خط مشخص شده است، نه تنها فلزکاری اولیه، بلکه اثری نادر از مواد آلی را نیز حفظ می‌کند. علاوه بر این، این اثر، شواهد مستقیمی از نحوه استفاده واقعی از ابزار ارائه می‌دهد.