اضطراب بخشی طبیعی و حتی ضروری از زندگی انسان است، اما زمانی که از حد بهینه عبور کند و موجب اختلال در عملکرد فرد شود، می‌تواند سلامت روان و جسم را به طور جدی تحت تاثیر قرار دهد.

جلسه امتحان همیشه لحظه‌ای پرتنش است؛ جایی که حتی دانش‌آموزانی با آمادگی کامل ناگهان احساس می‌کنند ذهنشان از کار می‌افتد. دکتر نصیره مقدم‌فر، روانشناس کودک و نوجوان و روان‌درمانگر، در گفت‌وگو با ما توضیح می‌دهد که چرا این اتفاق می‌افتد و چه فرآیندهایی در مغز رخ می‌دهد.

رئیس کل سازمان نظام پزشکی ضمن هشدار چندباره نسبت به افزایش پذیرش دانشجوی پزشکی، این موضوع را خطایی استراتژیک خواند و گفت: ادامه این روند نه تنها کمبود پزشک را درمان نمی‌کند بلکه نظام سلامت را به سوی فروپاشی کیفی سوق می‌دهد.

پژوهش‌های علمی نشان می‌دهند که مغناطیس می‌تواند کاربردهای مهمی در پزشکی به‌ویژه در درمان سرطان داشته باشد. در همین راستا، گروهی از پژوهشگران از برزیل و پرتغال با استفاده از نانومواد مغناطیسی، روشی نوین برای مقابله با سرطان استخوان و کمک به ترمیم بافت پس از درمان ارائه کرده‌اند.

دانشمندان روشی برای بازسازی غضروف شناسایی کرده‌اند که با هدف‌گیری پروتئینی که با افزایش سن بیشتر می‌شود، آسیب مفصلی در حیوانات مسن را معکوس می‌کند و پس از آسیب، از بروز آرتروز جلوگیری می‌کند.

پژوهشگر مرکز تحقیقات روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت:متأسفانه اخبار بد در فضای رسانه‌ای فراوان شده و این موضوع می‌تواند پیامدهای قابل توجهی بر سلامت روان افراد بگذارد.

نایب رییس انجمن داروسازان ایران در اشاره به تاثیر حذف ارز ترجیحی بر قیمت داروها گفت: ارز ترجیحی از مواردی است که روی آن اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد. به هرحال حذف کردن آن نجات صنعت داروسازی کشور است که از حالت قیمت گزاری دستوری خارج شود؛ منتهی روی قیمت داروها تاثیر به سزایی دارد و اگر سازمان های بیمه گر پای کار نیایند و این افزایش قیمت روی دوش مردم بیفتد، قطعا مردم آسیب بسیاری در این جریان خواهند دید.

پارانویا (Paranoia) یک حالت روان‌شناختی است که با بی‌اعتمادی شدید و غیرمنطقی نسبت به دیگران شناخته می‌شود. فرد مبتلا معمولاً باور دارد که دیگران قصد آسیب‌زدن، فریب‌دادن یا توطئه علیه او را دارند، حتی وقتی شواهد واقعی برای این باورها وجود ندارد.

دانشمندان کشف کردند که مسدود کردن یک پروتئین، رشد سرطان را در موش‌ها کند می‌کند.

این صحنه برای همه ما آشناست: صبح زود است، دیرتان شده، باید فوراً از خانه خارج شوید، اما… کلید نیست. جیب‌ها را می‌گردید، روی میز را نگاه می‌کنید، کیف‌تان را زیر و رو می‌کنید و با گذشت هر ثانیه، ضربان قلبتان بالاتر می‌رود. در آن لحظه، احتمالاً به حافظه خود شک می‌کنید و با خود می‌گویید: «نکند دارم آلزایمر می‌گیرم؟» یا «چرا اینقدر حواس‌پرتم؟»